para maalala ko
Sunday, July 30th, 2006Yesterday was one happy day for me and my friends, especially to Jen and her family. Jen and Jay are now officially a married couple. She’s the first one among my closest friends to get married… good thing we didnt get too teary-eyed, sayang ang make-up! hehehe… Sayang, hindi kami nakumpleto. Wala si Baby Roselyn.
As early as 12noon, the entourage was already getting ready. Isha and I arrived at the hotel ahead of Rosary, Ng Rhea, Tita Racil, and Sis, so we were first in line in the hair-and-make-up session. By and by, dumating na sina Rosary kaya medyo maingay na sa room. Si Ng Rhea nagsimula na kasi magbiro-biro. Hello talaga si Ng Rhea, nakalimutan nya magdala ng sapatos. Buti na lang, I was wearing a pink high-heeled shoes na bumagay naman sa pink dress nya. You owe me one, Ng Rhea. (joke) Tapos picture-picture, di pa nagsisimula papicture2 na. Ang saya pala magdress-up2 for a wedding of someone very close to you. Ang cute tignan na pare-pareho kayo ng dress… na nakaayos. The only time that we dressed up for an occasion together was five years ago, when we had our seniors’ ball nung college.
Nagstart ang kasal late na, mga ilang minutes past 4pm na. Ang funny ko, ang bilis-bilis ko maglakad. Si Sis, na nagsilbi na photographer for the occasion, sinermunan pa ako… Dahan-dahan lang daw ako sa paglakad at di ako mapicturan. Hay, bakit kasi ako yung kinakabahan? Sympre, I want Jen’s wedding to happen the way she wants it to be. Nagwoworry kasi ako na mali ang uupuan ko na pew, di ko makita ang coach. Hehehe…
Peaceful, simple, and intimate ang wedding kasi tanging close family and friends lang talaga. I am so happy looking at Jen’s family together na masaya. Her older sibs were there for her, si Kuya Mark nya sobrang OC sa pagmake sure na okay ang lahat. Si Daddy ni Jen, nakita namin ulit after five years. Basta masaya talaga… Sympre, hindi magpapatalo si Ng Rhea. Naggive talaga ng message. Si Rosary din, na nagsynch naman sa message ng best man ni Jay. Etchos, sana kayo na lang talaga ng best man magkatuluyan. Hehehe… baka ikaw ang susunod. Wala ung traditional bouquet and garter throwing, na inaabangan sana ni Ng Rhea. (umaasa siguro na masalo ang bouquet at nang sya ang susunod na ikasal, ahahha) Sympre, we tried hard enough not to cry. Successful naman kami. Di na
nga kami nagsenti-sentihan during the wedding at reception, nagbibiruan
na lang. Kung si Ng Rhea ba naman kasama mo sa table, laugh trip un
sobra.
Nung after the reception na lng kami nina Rosary, Ng Rhea, Rowena Baliday, at Sis nagsenti-sentihan, nagreminisce kasama si San Miguel. Parang di pa nagsink in sa isip namin na kasal na si Jen kasi nga naman parang kelan lang na nangangarap lang kami sa hagdan ng QH… Parang ang bilis ng panahon at mga pangyayari, ngaun mrs. mauricio na si Jen.
Kanina lng talaga nagsink in for me, when I saw Jen and Jay coming home kanina. Habang hinahakot sa loob ng bahay nila ni Rosary ang mga wedding gifts, dun lang talaga nagsink in ang lahat.
To Jen, I am so happy for you that yet again, one of your dreams came true. I know that you’ll be a good wife to Jay and mother to your kids, no doubt about that. I also know that Jay will take good care of you. Sigh, akala ko pa naman malilibre mo pa ako ng trip to Italy (remember the bet we had nung sa college pa tayo?) or makasama pa kita abroad (na ang bottomline lang naman pala eh maghanap ng mapapang-asawa dun, hehehe). Paano na yan di ka na pwede maging president ng launitz foundation. I wish you and Jay the best… a happy and healthy life together. We are always here for you and Jay whatever happens.